ไข่มุกอันดามัน สวรรค์เมืองใต้ หาดทรายสีทอง สองวีรสตรี บารมีหลวงพ่อแช่ม ..คำขวัญของภูเก็ต ที่ไม่ได้เป็นแค่หนึ่งปัจจัยที่ทำให้เราตัดสินใจมาเยือนเกาะแห่งนี้มากไปกว่าโปรโมชั่นตั๋ว 3 บาท ของน้องนกแอร์ อิอิ (แล้วจะใส่มาทำไม – -”)
อันเนื่องมาจากเห็นหม่อมแม่อยากไปดูภูเก็ตแฟนตาซีมานานแล้วด้วย ที่บ้านมดก็ชอบไปเที่ยวทะเล พวกเราเลยจัดให้หนึ่งดอก ทริปนี้เลยเป็นทริปเบาๆ ชิวๆ แบบพาผู้ใหญ่เที่ยว พักที่ เซ็นทารา กะรน (Centara Karon Resort) แต่ปีที่เราไปเนี่ยเป็นวันเดียวกันกับที่เครื่อง 12go ตกที่ภูเก็ตพอดิบพอดี (เรื่องดองเค็มนิดนึง) พอเดินทางถึงโรงแรมเลยมีอันต้องรับโทรศัพท์กันจ้าละหวั่น ว่าเราไปกะสายการบินยี่ห้อไหนกันแน่ ถึงที่หมายปลอดภัยดีหรือเปล่า flight ที่ไปลงเดินทางถึงก่อนเกิดเหตุชั่วโมงกว่าๆ แถมคนละสายการบิน ยังเล่นเอาอดระทึกขวัญไปด้วยมิได้
มาเข้าเรื่องดีก่า ทำไมพักที่นี่ ? ก็ให้บังเอิญว่าไปได้ราคามาถูกดี อาจจะเป็นช่วงหน้าฝนด้วย และเค้าว่าที่หาดกะรนนี้ เดินออกมาเตร็ดเตร่หาอะไรกินง่าย เราเลยตกลงจองที่นี่ โรงแรมด้านนอกดูเชยไปหน่อย แต่ข้างในตกแต่งสวยดีดูเดิ้นๆ (ขัดแย้งกับข้างนอกนะเนี่ย) ทั้ง lobby และที่ห้องพัก facilities ก็ครบครัน เสียแต่ว่าไม่ติดหาด เพราะอยู่ในซอย ต้องเดินออกมานึดนึง แต่รวมๆ แล้วใช้ได้นะคะ ถ้าไม่สนใจว่าต้องติดทะเล ก็เป็นตัวเลือกที่ดู hiso ในราคายาจก.. อืมม ราคากันเองดีกว่า 555+ ถ้าไปถูกช่วง
ออกมาเล่นน้ำทะเลที่ หาดกะรน ที่เราเลือกพัก เดินจากโรงแรมออกมาในระยะไม่น่าเกิน 100 เมตร คลื่นค่อนข้างแรงทีเดียวนะเนี่ย น่าจะเพราะเป็นช่วงเดือนกันยายน หาดทรายอาจสู้กระบี่ไม่ได้ แต่น้ำทะเลยังสีฟ้าสวยสไตล์ฝั่งอันดามัน ดาราหน้ากล้องก็จะเป็นเด็กๆ อย่างพวกเราอย่างไม่ต้องสงสัย สาระพัดท่าจะ create กันขึ้นมา
เสน่ห์ของภูเก็ตอีกอย่างคือสถาปัตยกรรมสวยงามเก่าแก่เป็นร้อยๆ ปีของตึกในตัวเมืองนี่แหล่ะ ที่เค้าเรียกกันว่า ชิโน-โปรตุกีส (Sino-Protuguese) เนื่องจากเป็นการผสมผสานระหว่างจีนกับโปรตุเกส เพราะชาวจีนเข้ามาทำธุรกิจที่นี่เยอะและโปรตุเกสเป็นฝรั่งชาติแรกที่เข้ามาภูเก็ต สามารถเดินหรือขับรถชมเมืองเพลินๆ ได้ไม่รู้เบื่อเลย ดูเก่าแก่แต่ก็คลาสสิคสวยงาม หรือพวกโรงแรมอย่าง โรงแรมออน ออน โรงแรมแห่งแรกในภูเก็ต เคยใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำหนังเรื่อง The Beach ด้วย ในรูปนี่เป็น ซอยรมณีย์ อันโด่งดังบนถนนถลาง อดีตของซอยนี้เคยเป็นแหล่งขายที่ดินของสาวงามจากมาเก๊า อิอิ
ส่วนของ ภูเก็ตแฟนตาซี มีเราไปกะแม่ 2 คน ที่เหลือขอบาย แต่เราคงต้องไป เพื่อไปตามความฝันของหม่อมแม่ – -” ก็เห็นดูสนุกสนานกับความอลังการของภูเก็ตแฟนตาซีสมใจอยู่ แต่เราเคยดู show แนวๆ นี้ที่อลังการของพัทยาแล้ว ก็เลยรู้สึกว่ามานก็ครือๆ กันอ่ะนะ แต่ยังไงซะ ก็คงเป็นอีกหนึ่งที่ที่ถ้ามาภูเก็ต ก็แวะมาหน่อยดีกว่าค่ะ เด๋วมันจะเสียใจ 
ที่อื่นๆ ที่น่าสนใจก็จะมี ไปนมัสการหลวงพ่อแช่มที่ วัดฉลอง (จิงๆ ยังมีวัดอีกเพียบเลย แต่วัดนี้ดังสุด) พิพิธภัณฑ์ตราไปรษณียากรภูเก็ต ตั้งอยู่ในที่ทำการไปรษณีย์ภูเก็ต สร้างมาตั้งแต่ปี 2475 เป็นอาคารชั้นเดียว ภายในจัดแสดงไปรษณียากรหลายยุคหลายสมัย แต่ตอนไปเค้าปิด เลยอดไปดูข้างในเลย ได้แต่โพส 16 action ข้างนอก
ตบท้ายกันที่อาหาร ข้างบนนี้เป็น ร้านอ่าวป่าหล่ายซีฟู้ด เป็นร้านขึ้นชื่อ ที่สั่งไปก็แนวๆ อาหารใต้ อร่อยขนาดว่าแม่นังมดอยากกลับมากินอีกกันเลยทีเดียว ที่ชอบก็จะมีใบเหลียงผัดหมูสับ หน้าตาอาจไม่สวยงาม แต่อร่อยดี เห็นบอกว่าเป็นผักของทางใต้ อีกอันที่แปลกคือ หน่อถั่วดองที่เป็นผักแกล้มอยู่กับน้ำพริกในรูป (ลักษณะคล้ายถั่วงอกแต่ขนาดใหญ่กว่าเยอะ) ภูเก็ตนี้มีอาหารขึ้นชื่อหลายอย่างกระจายไปตามที่ต่างๆ ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกอาหารจีน อย่าง หมี่ผัดฮกเกี้ยน ขนมจีนภูเก็ต โอเต๊าหรือก็คือหอยทอดนั่นเอง แต่ทริปนี้เราเลือกกินกันเป็นร้านๆ ไป เนื่องจากสมาชิกเป็นวัยเอ๊าะจัด (เอ๊าะโอ้ย) ไม่ได้ตะลอนไปชิมที่โน่นที่นี่มากนัก
ขากลับ จากเหตุเครื่องบินเพิ่งจะตกที่สนามบินภูเก็ต ทำให้สมาชิกหลายคนอดหวั่นใจอีตอนเครื่องจะขึ้นเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพฯ มิได้ แต่ก็ผ่านมาอย่างราบรื่นดี ใครมีโอกาส (เงินถึง เวลาได้) ลองมาดูสิคะ ที่เดียวกันนี้ตอบโจทย์ทั้งธรรมชาติกับวัฒนธรรมอย่างลงตัวได้อย่างไม่น่าเชื่อ!
