เขาใหญ่ เดี๋ยวนี้เค้าซักจะ go inter กันใหญ่แล้ว หลายคนอาจได้เคยไปสัมผัส shopping street ใหม่ล่า แนวอิตาเลียโน่ที่เขาใหญ่กันมามั่งแล้ว เพราะเปิดมาได้ซักพักใหญ่ๆ (เจ้าของเดียวกับ primo posto อันโด่งดังนั่นเอง) ว่าแล้วก็พาไปเขาใหญ่ดีกว่า (ไม่รุครั้งที่เท่าไรในรอบปีแล้ว) โดยมีน้องมาร์ช offer บ้านพักตากอากาศให้

พอเข้ามาใน Palio จะให้ความรู้สึกเหมือนหลุดเข้ามาในเมืองของประเทศอิตาลีกันเลยทีเดียว มีร้านรวงขายของกิน ของใช้ ของที่ระลึก รวมไปถึงธนาคาร ร้านเสริมสวย สปา โอ๊ย เพียบ ตกแต่งโทนสีส้มๆ แดงๆ ตัดกับท้องฟ้าสีคราม ถ่ายรูปออกมาแล้วงามแงะมั่ก (ดูรูปด้านบน) เห็นแต่ละคนเดินถือกล้อง hiso ถ่ายกันหนุกหนาน คณะเราเลยหนักไปทางเดินเล่นถ่ายรูปกันมากกว่า ไม่เห็นใครซื้ออะไรติดมือกลับมาเลย นอกจากของกินเล่นนิดหน่อย อ่อ เค้ายังไม่เก็บค่าเข้า (ไม่เหมือน Primo Posto ที่เก็บค่าเข้า 50 บาท แต่เอาไปแลกไอติมได้ 1 ถ้วย)  

ไร่องุ่น GranMonte ก็กลายเป็นอีกที่ที่ชอบแวะไปถ้านึกถึงไร่องุ่นที่เขาใหญ่ เพราะสถานที่กับผลิตภัณฑ์เค้าโอเลยทีเดียว แต่คราวนี้พิเศษหน่อย เนื่องจากองุ่นออกลูกกันพราว ทำให้เราเลือกที่จะนั่งรถรางไปชมไร่องุ่นด้วย เพื่อความใกล้ชิดกับองุ่นมากขึ้น (ทำยังกะไม่เคยเห็น) ก็ต้องยอมรับว่าพอได้เห็นไร่องุ่นที่มันออกลูก size ที่กำลังกินนี่มันสวยดีเหลือเกินแฮะ ให้ความรู้สึกหมั่นเขี้ยวอยากเด็ดอ่ะ ใครเป็นมั่ง เค้าน่าจะมีแบบว่าให้เก็บได้ด้วยนิ แล้วจ่ายตังค์ด้วยก็ได้เอ้า เอากลับบ้านไปฝากใคร จะได้บอก  เออ องุ่นโลนี้เก็บมาให้เองกะมือเลยไรเงี๊ย กลายเป็นว่าพอให้กลับไปซื้อที่ร้านแล้วความอยากซื้อมันก็มอดๆ ไป ยิ่งรสชาติอมเปรี้ยวอมหวานตะหาก (พอดีเป็นคนหวานๆ เลยชอบกินแบบหวานสนิท อิอิ)    อ่อ มากันเดือนมกราคมค่ะ เผื่อใครอยากเห็นลูกมันบ้าง (เลยรู้หมดว่าดองเรื่อง)  ระหว่างนั่งรถรางก็จะมี guide พูดนั่นนี่เกี่ยวอ่ะองุ่นไปด้วย แต่ความที่ห่วงจะถ่ายรูปกับนั่งแถวหลังๆ เลยจับความอะไรไม่ค่อยได้เท่าไร จะเห็นได้จากรูปข้างล่างที่ post กันสุดฤทธิ์สุดเดช แต่ก็จะมีอยู่คนอ่ะที่ท่า post นี่กินเค้ายาก ตะละท่าไม่เริ่ด she ทำมิได้หรอก เชิญชมกันเอาเองว่าใคร 

อ่ะนะ มากะตากล้องมือโปรอย่างน้องมาร์ช  น้อยกว่านี้ได้ไง

Trip นี้เน้นชิลๆ มาเที่ยวบ้าน (ลุง) น้องมาร์ช ให้เหล่าสมาชิกประหยัดค่าที่พัก เอางบไปกินแทน Program ที่วางไว้ก็มี ไปกินไอติมถ่ายรูปที่ Primo Posto เสร็จแล้วเลยไปกินกลางวันรสเด็ดที่ ครัวเขาใหญ่ (ที่เคยเขียนถึง โดยเฉพาะเมนูแฮมซี่โครงหมูกับแพนงเนื้อ) แล้วก็ย้อนกลับมาเดินเฉิดฉายเตร็ดเตร่ที่ Palio  แล้วก็มุ่งหน้าไปลำตะคองกินข้าวเย็นวิวเขื่อนลำตะคองอันโด่งดังของ สวนเมืองพร  แล้วค่อยกลับไปนอนบ้าน drink drank drunk กะเล่นไพ่ circus ซึ่งอย่างหลังนี่กลายเป็นกิจกรรม “ต้องทำ” ไปซะแล้ว  ตื่นมาอีกวันเราก็ไปกินข้าวเที่ยงที่ตลาดน้ำกลางดงเมาเท่นวิว เป็นสถานที่ hit ไปซะแล้วสำหรับตลาดน้ำ ลามกันจนไปถึงเขาใหญ่แระ (หลายคนอาจสงสัยว่าตื่นมาทำไมมันเริ่มที่กินข้าวเที่ยงเลย แล้วตอนเช้ามันไปไหนน้า  ฮิฮิ) อิ่มแล้วก็ไปเที่ยว ไร่องุ่น  GranMonte กันต่อ ก่อนจะแวะซื้อของติดไม้ติดมือที่ outlet กับฟาร์มโชคชัยนิดหน่อย ค่อยเดินทางกลับ เผื่อใครจะ copy program ก็เป็น idea ค่ะ เส้นทางมันจะเป็นวงกลมแบบแผนที่ข้างล่าง ปากทางจะอยู่ตรงร้าน Daily Home เริ่มจากตรงเลยก็ได้ มีแค่สวนเมืองพร ที่กระเด็นออกไปตรงทางไปโคราช

ขอขอบคุณ รูปสวยๆ จากน้องมาร์ช เรื่องราวดีๆ จากน้องแหม่ม พบกันใหม่คราวหน้า บ๊าย บาย จุ๊บๆ

เขาค้อ.. สถานที่ที่ได้รับคัดเลือกให้เป็นที่ฉลอง Chirstmas Party 2009 ของพวกเรา ที่ที่ได้รับการกล่าวขวัญว่าเป็นสวิสเซอร์แลนด์แดนสยาม ที่ที่เค้าว่าเป็นแดนแห่งขุนเขาทะเลหมอก ที่ที่ไม่น่าเชื่อว่าเรายังไม่เคยไปมาก่อนเลยแฮะ ว่าแล้วก็เลยต้องยกพลขั้นเขากันเลยดีกว่า Let’s go!

ที่พักคืนแรกของเราหลังจากผ่านการเดินทาง 4 ซา 5 ชั่วโมงจากกรุงเทพ ได้แก่ … บ้านไร่ระเบียงหมอก  ชื่อสมกับภูมิประเทศรอบๆ รีสอร์ทมากๆ เนื่องจากสามารถชมวิวทะเลหมอกได้เลยเกือบทุกองศาของบ้าน ไม่ต้องตะกายขึ้นเขาไปชมเหมือนภูชี้ฟ้า (เพราะรถมันตะกายขึ้นมาให้แล้ว)  เลยถูกใจกันเป็นพิเศษ บ้านพักสีชมพูสดใสน่ารักดี สมกับเป็นที่พักของสาวๆ (ที่นังวีเรียกว่าบ้าน pink lady) เนื่องจาก trip นี้เป็น girl gang ล้วนๆ 5 ชีวิต ด้วยราคากำลังดี 3,000 บาท/คืน แม้จะตกแต่งไม่ได้ hip นักหนา แต่ก็สะดวกสบาย ช่วงเช้าชงกาแฟออกมานั่งชมทะเลหมอกที่ระเบียงด้านบนต้องบอกว่าคุ้มกับวิวที่ได้มั่กๆ ค่ะ เทียบกับ เขาค้อพอเพียง ที่เป็นที่พักคืนที่ 2 ไม่เห็นวิวไรเลย (ในราคาเดียวกัน) ออกแนวอยู่หลังเขา เลยออกจะอภิเชษฐ์ที่แรกกันมากกว่า

ทริปนี้เน้นไปชิมกาแฟสดร้านเก๋ๆ ด้วย ไปดูร้านแรกกันเลยดีกว่า ได้แก่ ร้าน Route 12 ร้านกาแฟสดสไตล์อเมริกัน เพิ่งเปิดไม่นานนี้เอง  ร้านชื่อนี้เพราะอยู่บนทางหลวงหมายเลข 12 (ทางจะไปพิดโลก ตรงข้าม อช. แสลงหลวง) ร้านตั้งอยู่โดดเด่นเป็นสง่าเลย รสชาติกาแฟเข้มข้นใช้ได้ ราคาก็ไม่แพงมาก หลัก 30-50 บาทเอง (เสียดายถูกไปหน่อยสำหรับเจ้ามือที่แพ้ circus คืนก่อน อิอิ)  ทั้งการตกแต่ง เพลงที่เปิดอเมริกันจ๋ามาเลย ปั๊ม shell สีเหลืองนี่เป็นดารามากๆ ถ่ายรูปกับมันเยอะสุดเลย  ใครมาเพชรบูรณ์จับร้านนี้ใส่ program เถอะค่ะ โอเลย

อีกร้านที่เราแวะไปเยี่ยม คือ เขาค้อกาแฟสด อันโด่งดัง อยู่แถวๆ ทางไปพระตำหนักเขาค้อ บรรยากาศแนวๆ ล้านนา หน่อย ช่วงที่ไปมีประดับต้นคริตมาส ให้ได้บรรยากาศด้วย ชิมชาเขียวถั่วแดงไป อืมมม  หวานไปหน่อยง่ะ แต่ด้วยบรรยากาศของร้านสบายๆ ก็นั่งเม้าท์เพลินๆ ชิวๆ ได้ดีเหมือนกัน รอบๆ ร้านสีเขียวสวยงาม ไม่เหมือน route 12 ที่ออกจะแห้งแล้งไปหน่อย ที่เพชรบูรณ์ เอกลักษณ์อย่างนึงคือ ต้นสนจะเยอะมาก ชอบอ่ะ สวยดี 

คืนวันที่ 25 ธันวาเราจัดงาน party กันที่บ้านไร่ระเบียงหมอก ที่นี่มีครัวกับอุปกรณ์ให้พร้อมสรรพ (ถูกใจนังมดมาก) นังมดหมัก BBQ มา ข้าพเจ้าฉวยเอายอดมะระกับเห็ดออรินจิที่ดูสดๆ น่ากินดีมาจากตลาด girl gang ก็เลยช่วยกันคนละไม้ละมือทำกับข้าวสำหรับงานอย่างสนุกสนาน นอกเหนือจากกับข้าวที่ไปสั่งที่ร้านมาเสริมส่วนนึง พี่ปุ้ยใช้วิชาลูกเสือจุดไฟเตรียมปิ้ง BBQ นังวีกับพี่ก้อยเสียบ BBQ ใส่ไม้ อันตัวเรามีหน้าที่ปอกสับปะรด (สวยงามมากขอบอก) กับไปผัดยอดมะระไฟแดงกับนังวี ต้องโทรไปถามสูตรจากหม่ามี้อีกที ก็ไม่ได้ทำมานานอ่ะนะ อิอิ แต่ก็ออกมาอร่อย แม่ช้อย confirm ทีเดียว.. แฮ่ม (ดูรูปประกอบ) อ้อ แล้วก็เจียวไข่อีกอย่าง ส่วนนังมดจัดการอาหารภาพรวม หลังจากอิ่มหนำแล้ว ก็จับฉลากแลกของขวัญกัน ตอนแรกที่ดำริจะจับของขวัญกันข้อกำหนดคือ ราคา 150 บาท up นังวีเสริมว่า ขอไม่ผ้าขนหนูกับเซรามิคด้วย จริงๆ ผ้าขนหนูก็โอเคนะทั้งเรากับนังมด แต่ก็เออออไป  (ก็เกือบแกล้งให้ทุกคนซื้อผ้าขนหนูในแก้วเซรามิคเป็นของขวัญเหมือนกัน อิอิ) แต่ทีนี้พี่ปุ้ยที่จับได้ของนังวีเปิดห่อออกมาปรากฎว่ามันคือ ผ้าขนหนู!  แล้วมันก็เป็นคนเดียวที่ซื้อผ้าขนหนูมาจับอีกตะหาก

ทุกคน : “อ้าว ไหนแกบอกไม่ชอบผ้าขนหนูไง แล้วแกซื้อมาจับของขวัญทำแมวไรเนี่ย”
นังวี : “ก็ชั้นเห็นพวกแกโอเคกับผ้าขนหนูไง”
ทุกคน : “…!!!”  

เอาเหอะ นังวีได้พิสูจน์มาหลายครั้งแระว่ามันช่างเป็นคนที่ยากแก่การคาดเดาจริงๆ     

สรุปที่เขาค้อ วิวสวยบรรยากาศดี เหมาะแก่การพักผ่อน enjoy ธรรมชาติจริงๆ ถ้าใครชอบแสงสี ก็จงหยุดอยู่ที่เขาใหญ่เสียเถิดค่ะ จะเสียอย่างตรงที่อาหารเนี่ย ร้านไหนๆ เอะอะๆ ก็ฟักแม้วไฟแดง มะระหวานผัดไข่ ที่เหลือเป็นอาหารป่า ที่สาวเทพอย่างเราไม่ค่อยอยากลิ้มลอง ถึงมะระหวานผัดไข่กับยอดฟักแม้วจะอร่อยดี แต่ก็ใช่ว่าจะกินได้ติดๆ กันหลายๆ มื้อน้อ

เอาล่ะ พื้นที่ตรงนี้ขออุทิศให้กับ นังวี Trip Planner หรือผู้จัดทริปนี้ ผู้ที่ยากแก้การคาดเดาและอย่าได้ไปทำความเข้าใจ ไม่งั้นเราคงไม่ต้อง u-turn ไปกินร้านตาแป๊ะ ขาไป ส่วนขากลับ u-turn ไปกินร้านบัวตอง เพื่อชิมไก่ย่างวิเชียรบุรีอันโด่งดัง หลายคนอาจสงสัยว่าทำไมเราไม่กินร้านบัวตองขาไป ร้านตาแป๊ะขากลับ เพื่อจะได้ไม่ต้อง u-turn ไปๆ มาๆ ?  นั่นนะสิ สมาชิกในทริปก็ให้สงสัยเหมือนกัน ก็บอกแล้วว่า อย่าไปคาดเดากับมันและอย่าไปทำความเข้าใจ ทริปนี้ดาวเด่นชั้นยกให้แกไปเรย 555

หลบเมืองกรุง หนีเที่ยวระยองกันดีกว่า แหล่งทะเลใสๆ ไม่ไกลกรุงเทพ ที่เดี๋ยวนี้เค้าปรับปรุง มีที่พัก hipๆ เก๋ๆ ขึ้นมากะเค้าบ้างเหมือนกัน ถึงแม้จะไม่เท่าแถวประจวบฯ และยังมีที่เที่ยวใหม่ๆ ที่เก่าๆ  อย่างตลาดเก่าตรง ถ. ยมจินดา มาดึงดูดนักท่องเที่ยวอย่างเราๆ อีกตะหาก   

แมกไม้ วิลล่า ณ หาดแม่รำพึง ที่พักของเราในทริปนี้ ออกแนวน่ารักๆ แบบในรูป พวกเราพักเป็นห้อง suite แบบ 2 ห้องนอน 2 ห้องน้ำ เพราะไปกัน 4 คน ค่าเสียหายก็ตก 3,000 บาท/ห้อง มิรวมอาหารเช้า การตกแต่งด้านนอกกับด้านในมันเหมือนจะงงๆ นิดนึง คือโทนรีสอร์ทจะออกสีขาวขลิบเขียวเข้ม แต่อันนี้เป็นตึกสร้างใหม่ คงอยากได้สีโทนฟ้าใสๆ แนวรีสอร์ททะเล เลยพะยามเอามา mix กัน  อันได้แก่ สีห้องจะสีฟ้าใสๆ แต่ขอโทษ.. ประตูสีเขียวปิ๊ดปี๋ มาเลยทีเดียว กระเบื้องห้องน้ำก็แอบมีลายสีน้ำเงินแดง – -”   hip มากกกก

ห้องนั่งเล่นด้านนอกกว้างขวาง โต๊ะอะไรก็น่ารักดี แต่แข็งง่ะ ถ้าเปลี่ยนเป็นโซฟานุ่มๆ หรือมีเบาะให้ก็คงแหล่มกว่านี้  ระเบียงตั้งไว้ด้วยโต๊ะให้นั่งทานข้าวด้วย มองออกไปด้านซ้ายจะเป็นทะเล ขวาเป็นป่า เนื่องจากตึกเป็นแนวตั้งฉากกับทะเลทำให้แต่ละห้องไม่ได้มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ  เห็นทะเลทุกห้อง แต่เห็นในมุมด้านข้างอ่ะนะ ขอแนะนำว่าเอาชั้นล่างๆ ก็ได้นะคะ ถ้านอนแบบห้อง suite เพราะบ่มีลิฟให้เน้อ (ยกเว้นอยากออกกะลังกาย) เอ.. รวมๆ แล้วน่าพักมั๊ยเนี่ย?  อ๊ะ not bad อ่ะน่า ไม่แพงมาก ติดทะเลมีแค่ถนนกั้นเอง

มาถึงที่นี่ก็ต้องไปกินนี่เลย ผัดไทยคุณไกร แต่รู้สึกแต่ละคนจะติดใจ กรรเชียงปูนึ่ง กับน้ำจิ้มรสแซ่บ กันมากกว่า เนื้อปูแน่นๆ หยิบกินง่ายๆ ไม่ต้องแกะมากมาย จะแพงนิดนึง จำไม่ผิดก็ประมาณ 250 บาท อาหารจานอื่นๆ ก็อร่อยดีแต่หลายคนบอกว่าจะติดหวานๆ ส่วนผัดไทย ก็คงต้องสั่งเป็น default แต่คาดว่าใครชอบผัดไทยแบบเข้มข้นด้วยไข่ อาจไม่ปลื้มนะ (เช่นข้าพเจ้า) เพราะของเค้าจะเป็นสูตรแบบเหมือนไม่ใส่ไข่เลยง่ะ

ตอนเย็นเรายังไม่มีร้านในใจกัน แต่ตอนขับมารีสอร์ทเห็นป้าย ร้านระเบียงไม้ ตัวเบ้อเร่อ ท่าทางจะบรรยากาศดี ติดทะเลด้วย เลยแวะมาลองชิมกันหน่อย แต่..ปูผัดผงกะหรี่ เราก็คิดว่ามันต้องอุดมไปด้วยไข่ข้นๆ ฟ่อนๆ ชิมิ แต่สูตรเค้าไม่ใช่อีกแระ (ตามรูป) เหมือนที่นี่ไม่นิยมเอาไข่มาทำอาหารละป่าวหว่า เลยมิค่อยอภิเชษฐ์เท่าไร ปลากะพงทอดน้ำปลาก็แบบเนื้อมันแบนๆ ไงไม่รุ  สรุปว่าแพงและไม่อร่อยอย่างที่คิด รสชาติติดจะหวานๆ อีกแร้ว ครั้งหน้าร้านนี้ขอผ่านนนนน

เช้าวันรุ่งขึ้นออกมาเดินเล่นกับถ่ายรูปทะเลหาดแม่รำพึงกันมั่ง (เน้นอย่างหลัง) ทะเลใสๆ นางแบบสวยๆ 555+ แต่ฟ้าฝนไม่ค่อยเป็นใจ เพราะหลังจากออกจากรีสอร์ท ไปกินมื้อเที่ยง ฝนก็เทลงมาเลยทำให้เราไม่สามารถเดินเล่นที่ตลาดเก่า ถ. ยมจินดาตามแผนการได้ เซร็งเลย จะว่าไประยองเองช่างเป็นเมืองเล็กๆ เงียบๆ ไม่มีแสงสีจริงๆ แต่ถ้าพูดถึงน้ำทะเล หาดทราย เราว่าที่นี่กินขาดกว่าโซนทางเพชรบุรี ประจวบฯ เยอะเลย เสียแต่ว่ามีรีสอร์ท ร้านรวง แหล่งท่องเที่ยวเก๋ๆ น้อยไปหน่อย เลยอาจยังไม่ attract พวก young traveller อย่างพวกเรามากนัก ฮิฮิ (แต่มาคราวก่อนเคยออกไปไดหมึกตอนกลางคืนก็สนุกดีนะ) เมื่อพลาดจาก ถ. ยมจินดา พวกเราเลยเลือกขับรถไปเดินเล่น outlet พัทยาก่อนจะกลับกรุงเทพมหานะเธอ เอ้ย มหานครกัน

เขาใหญ่ อีกแร้ว ?  หลายคนอาจส่ายหัวดิกๆ แต่.. เขาใหญ่นี้ มีอะไรมากกว่าที่คิดนะเอ้า ทั้งรีสอร์ทเก๋ๆ ร้านอาหาร ร้านกาแฟที่ขึ้นกันพรึ่บพรั่บให้ได้ไปลิ้มลอง แถมยังไปได้ไม่เกี่ยงฤดูอีกตะหาก ว่างๆ ไม่มีไรทำ นึกอยากเปลี่ยนบรรยากาศก็สามารถขับรถผลาญน้ำมันเล่นๆ ชิวๆ ไปได้  

นี่คือนิวาสถานของทริปนี้ ภูวิว รีสอร์ท รีสอร์ทแนวบาหลีที่โอเคระดับนึง ราคาไม่สูงมาก คืนละ 1,500 บาทเท่านั้น เพราะทริปนี้เน้นกินและกินมากกว่า แถมยังเป็นจุดยุทธศาสตร์เพราะใกล้ตำแหน่งของร้านรวงต่างๆ ตามแผนการเดินทาง ก็เลยบิงโกที่นี่ ห้องนอนกว้างขวางมากมาย แต่ห้องน้ำนี่สิ กว้างก็จิงอ่ะนะ แต่มาน open air แบบ no choice ตอนอาบน้ำตอนกลางคืนนี่สุดยอด จินตนาการที่เค้าว่าสำคัญกว่าความรู้เนี่ย มันจะบรรเจิดจนแทบจะวิ่งๆ ผ่านน้ำเอาเลยทีเดียว อิอิ  ด้านหลังรีสอร์ทมีทุ่งดอกอะไรไม่รุเหลืองๆ ด้วย สวยดีเหมือนดอกบัวตองเลย

หลังเก็บข้าวของเข้าที่พัก เราก็เริ่มมื้อเบาๆ กันที่ร้านแรกนี่เลย The Sala ชื่อฝรั่งว่า เดอะ ซาล่า หรือชื่อไทยคือ เดอะ ศาลา นั่นเอง ตัวร้านเป็นศาลาใหญ่ๆ หลังคาสูง โปร่งโล่ง เน้นให้มองวิวป่าเขาไปได้ไกลๆ สุดลูกหูลูกตา โต๊ะเก้าอี้เน้นตัวใหญ่ๆ นั่งสบายๆ ตกแต่งกึ่งไทยกึ่งฝรั่ง เพราะมีโซนที่นั่งแบบหน้าเตาผิงด้วย ทำเอาเลือกนั่งกันไม่ถูกเลย ที่นี่เป็นร้านอาหาร มีกาแฟสด ไวท์และก็ของที่ระลึกน่ารักๆ แถมมีที่พักที่เป็นเต้นท์แบบหรูหราด้วย (คืนละ 2,500 แม่เจ้า แพงก่ารีสอร์ทตูอีก ถึงจะนอนได้ 4 คนก็เถอะ) พวกเราสั่งเครื่องดื่มมาลองแกล้มด้วยปอเปี๊ยะทอดกับสลัดผักให้สมกับเป็นมื้อเบาๆ หน้าตาก็ตามรูปด้านบนโลด รสชาติผ่าน แต่ราคาสอบตก เนื่องจากทำพวกเราเสียทรัพท์ไปมากกว่าที่คาด ของกินเล่น 2 อย่างนั่นแพงไปนิด นั่งเล่นรับลม (แรงคอดๆ) พร้อมกับ intro วิธีการเล่นไพ่ circus แบบเซิร์ฟๆ ให้พี่ต๋อง นก นังมด พี่ปุ้ย เพื่อพร้อมรับศึกวันทรงชัยกันคืนนี้

หลังจากมื้อเบาๆมื้อแรก เราก็ไปมื้อเบาๆ มื้อที่ 2 (กินกันวันละ 5-6 มื้อแบบฮอบบิทกันเลยทีเดียว) ที่ สวนเมืองพร ตรงเขื่อนลำตะคองนั่นเอง เล็งมานานแระ หลังจากที่เค้าเปิดโซนใหม่ Music Studio Coffee & Bar เพราะมันจะอยู่ไกลจากเขาใหญ่ 20-30 โล เลยไม่ได้มาซักที ครั้งนี้เลยจับยัดมาในแผนการเดินทางด้วย ดูจากภาพจะเห็นว่าวิวนี้น่าหลงไหลมั่กๆ คิดดูว่าเรามานั่งกินกาแฟสดหอมๆ ริมเขื่อน ฮืมมม เอาใหม่ ริมทะเลสาป ตัวร้านเป็นกระจกยื่นออกไปริมผา มองไปเจอวิวแบบเนี๊ย โรแมนติกแบบมาขอแต่งงานกันที่นี่ได้เลย (รับรองว่าไม่ฝ่ายไหนก็ฝ่ายไหน say yes แน่นอน คริคริ) ตกเย็นก็จะมีวงดนตรีคลาสสิคมาเล่น ฉากหลังนักดนตรีเป็นน้ำเป็นเขาแบบนี้นะ  บอกได้คำเดียวว่าสุดยอด

หลังจากผ่านการกินมาอย่างหนักหน่วงเมื่อวาน ก็ไม่ทำให้ร้านที่เราจะตามไปชิมวันนี้น้อยลง พวกเราตื่นกันสายๆ สบายๆ (พวกเราในที่นี้สงสัยจะมีแค่ มด & แหม่ม ที่เหลือนอนตื่นกันไว๊ไว สงสัยเป็นพวกคนแก่)  กินข้าวเช้ากันเรียบร้อย เราก็มาต่อข้าวเที่ยงกันไม่นานจากนั้น ที่ ครัวเขาใหญ่  ร้านนี้เค้าว่าต้องมาชิมให้ได้ มาคราวก่อนไม่ทันได้ชิมแฮมแฮนด์เมดที่เค้าว่าสุโค่ย เลยต้องมาอีกที คราวนี้มามันก่อนเที่ยงเลย ให้มานรู้กันไปจะอดชิมอีก เลยได้ทันกิน แฮมซี่โครงหมู อร่อยสมคำร่ำรือจิงๆ รสชาติมันกลมกล่อมพอดี ติดมันนิดๆ โอ๊ยย ขอกลืนน้ำลายก่อน แถมคนที่มากินที่นี่ยังช่วยกันสั่งกลับบ้านไปคนละเป็นกิโลๆ มิน่าาา มาคราวก่อนถึงไม่เหลือ อีกเมนูนึงที่รักมากกก คือ แพนงเนื้อในตำนาน เค้าใช้เนื้อน่องลายมาทำ อร่อยนุ่มสุดๆ ติดใจมาจากคราวก่อนเลยต้องสั่งอีกที ร้านนี้ไม่ได้เน้นที่บรรยากาศหรือบริการอะไรเลย แต่คนแน่นตลอดเพราะของเค้าดีจิงๆ จากนั้นเราก็ตบท้ายกันที่ Primo Posto ร้านกาแฟสไตล์อิตาลีที่แนะนำไปคราวก่อน เพราะนกกะพี่ต๋องยังไม่เคยมา แถมนกยังได้แต้มเยอะสุด (ไปทางแกน X ด้านซ้าย) ตอนเล่น circus เมื่อคืนนี้อีก ได้เลี้ยงกาแฟคนทั้งทริป เลยต้องพามาให้ได้ 555 

ช่างเป็นทริปกินทรหดจิงๆ กินกันไม่บันยะบันยัง กินกันไม่กัวคอเลสเตอรอล กินกันไม่กัวอ้วน เพราะคอยมีนังมดเชียร์เย้วๆ ว่า “อย่าได้แคร์” !

เชื่อแน่ว่าถ้าหาก ททท จะมอบรางวัลให้ใครในฐานะ ผู้ส่งเสริมแคมเปญ “เที่ยวไทยคึกครื้น เศรษฐกิจไทยคึกคัก” ดีเด่น นังมดต้องเป็นหนึ่งในผู้ที่เหมาะสมสุดๆ จริงๆ เพราะมันเล่นไปมอบความคึกคักให้เกือบจะทุกอาทิตย์ทีเดียว และก็ถึงคิวของ อัมพวา..อำเภอชื่อเพราะที่โด่งดังมาซักพักใหญ่ๆ แห่งนี้ซะที

ตอนกลางวันเรามาแวะกินข้าวกันที่ ดอนหอยหลอด ชิมหอยหลอดผัดฉ่า เผื่อทีหน้าทีหลัง ได้ยินใครพูด อีหอยหลอด จะได้นึกหน้าตามันถูกว่าหน้าตามันเป็นยังไง และด้วยเกรงว่าชาติหน้าจะอิ่มบุญกันเกินไป เลยทำให้เราแวะทำบุญกันที่วัดศรัทธาธรรมแถวๆ ดอนหอยหลอดวัดเดียว แล้วใช้เวลาช่วงบ่ายต้นๆ นอนเล่นชมคลอง ชมสวน กันที่รีสอร์ทชิวๆ ดีกว่า สาบานว่าไม่ได้ขี้เกียจเลยจริงๆ (นะ) แม้จะทำให้ผิด concept กลางวันเที่ยววัด กลางคืนดูหิ่งห้อย ของอัมพวานิดหน่อย เราก็ต้องยอม (;p) วัดนี้เค้าโดดเด่นที่มีโบสไม้สักทองสวยงาม แถมยังมีการทำบุญลักษณะต่างๆ เต็มมมมไปหมด เลือกทำได้ตามจิตศรัทธาแบบชื่อวัดได้เลย

ธารีตา รีสอร์ท เป็นที่พักที่เราเลือกสำหรับทริปนี้  ที่อัมพวาพอโด่งดังก็มีที่พักเยอะมากกกก ทีนี้ก็อยู่ที่นักท่องเที่ยวแล้วว่าจะเลือกแบบไหน ส่วนใหญ่จะเป็นลักษณะโฮมสเตย์ริมน้ำ ถ้าจะให้ได้ feel เค้าว่าต้องนอนแถวตลาดน้ำนี่แหล่ะ เอาแบบเดินไปได้เลย แต่ทีนี้มันก็จะอึกทึกนิดนึงทั้งผู้คน และเรือขนาดต่างๆ วิ่งไปมาขวักไขว่  ก็เลยมีบรรดารีสอร์ทต่างๆ ที่จะอยู่ถัดตลาดออกไปหน่อยเหมือนกับที่นี่ ที่ให้บรรยากาศเหมือนมานอนเล่นบ้านสวนริมน้ำ อากาศดี มีความเป็นส่วนตัว แต่ถ้าไม่ได้เอารถมาเราว่านอนใกล้ตลาดเลยก็ work เพราะสามารถอยู่ดึกเท่าไรก็ได้ตลาดกว่าจะวายก็โน่น 3-4 ทุ่ม นั่งเล่น  ชิวๆ ตามร้านเครื่องดื่มริมน้ำได้สบายๆ แล้วเดินกลับบ้านนอนได้

ตลาดน้ำอัมพวา..คร๊ายยยจะไปตื่นแต่เช้าตรู่เพื่อไปเที่ยวตลาดในวันหยุด ?? noๆๆ ต้องตลาดน้ำยามเย็นแบบนี้สิที่เราใฝ่ฝัน เปิดตั้งแต่ช่วงเที่ยงไปจนสามสี่ทุ่ม (ศุกร์-เสาร์-อาทิตย์) ริมสองฝั่งคลองมีถนนชื่อเก๋ไก๋ว่า ถนนเลียบนที หรือ เลียบ-นที ที่พี่ปุ้ย อ่านออกเสียงอย่างน่าหวาดเสียวว่า ถนน เลีย-บน-ที เป็นชื่อของถนนคนเดินของอัมพวา ซึ่งก็สมชื่อเพราะเลียบไปกับคลองจริงๆ ของกิน ของใช้ เรียงรายยั่วยวนให้คึกคักคึกครื้นเต็มทั้งสองฝั่งคลอง และเรื่อยลงไปถึงบนเรือในน้ำ ให้สมกับที่ว่าเป็นตลาดน้ำนี่นะ มีร้านขายรูปร้านนึง ชอบมาก ชื่อร้านที่อยู่ของจิตใจ เวลาเขียนอะไรที่เป็นแนวปรัชญาเนี่ยเราว่ามันยากนะ เพราะเขียนไม่ดีมีลาวได้ง่ายๆ เรียกว่าตกม้าตายกันง่ายๆ ได้เลย ร้านนี้เค้าขายรูปที่บางรูปจะมี wording เก๋ๆ อ่านเพลินเลย ขนาดป้ายส่วนลดยังแนวเลย (ดูจากรูปด้านล่าง) เป็นครั้งแรก ที่ลังเลว่าจะเป็นคนไม่สวยดีมั๊ยนะ สุดท้ายเป็นคนสวยที่ไม่ต่อราคา ไม่เอาถุงดีสุด 555 ส่วนร้านขายของที่ระลึกดังๆ อีกร้านก็น่าจะเป็น กาญจนาพานิช มีพวกเสื้อ สมุดโน๊ต น่ารักๆ แล้วก็ทำคล้ายๆ ปายคือมีโปสการ์ดที่ซื้อแล้วนั่งเขียนส่งตรงนั้นได้เลย เพียงแต่ด้วยผู้คนที่จอแจ อากาศร้อน ทำให้ ‘รมณ์จะเขียนเกิดยาก ไม่เหมือนที่ปาย

ที่ตลาดน้ำนี่ยังมีลูกเล่นให้เร้าใจเยอะ โดยเฉพาะของกินละลานตาไปหมด เราไปนั่งกินก๋วยเตี๋ยวตามขั้นบันไดริมน้ำเอาบรรยากาศกันด้วย สนุกมากกว่าอร่อยอ่ะนะ ตลอดการมาเดินเล่นตลาด 2 วัน ร้านนึงที่ไปอุดหนุนตลอดคือ สมานการค้า ที่บรรจุชากาแฟต่างๆ ไว้ในหลอดมีสีสันต่างๆ กันไปด้านล่าง อร่อยมั่ก โดยเฉพาะชานม ไม่แพงด้วยแก้วละ 15-20 บาท แถมแก้วเบ้อเร่อ อีกร้านที่เทียวไร้เทียวขื่อ 2-3 รอบคือ ร้านที่เค้าทำหอยทอดใส่ในแป้นขนมครกอ่ะ คิดได้ไงเนี่ย กินง่ายเป็นคำๆ แถมอร่อยสุดๆ น้ำแปลกๆ ก็เยอะ หยั่งน้ำมะเน็ด ที่เป็นน้ำอัดลมแบบโบราณทำเอง ก็เพิ่งได้มาชิมที่ร้านกำปั่นนี่เอง ชิมรสมะนาวไปก็อร่อยดี ยังมีน้ำดอกไม้ต่างๆ ดังๆ นี่เห็นจะเป็นน้ำดอกดาหลา ที่เป็นดอกใหญ่ๆ สีแดงๆ เสียแต่ว่าครั้งนี้ไม่ได้ชิม เค้าว่าอร่อยชื่นใจดี ของกินดังๆ เค้ายังมีอีกเย้อออ พูด 3 วัน 3 คืนไม่หมด ร้านไหนดัง แต่มิได้เอ่ยถึงขออภัยด้วยนะ พอตกหัวค่ำหน่อย เราก็นั่งเรือหางยาวออกไปดูหิ่งห้อยกัน ขอบอกว่าหน้านี้แหล่ะที่พวกเค้าจะออกมาโชว์กันจนต้นลำพูเหมือนต้นคริสมาสติดไฟวิบวับๆเลยทีเดียว เพ่งแทบตายว่าทำไมมานเยอะจังฟะ กระพริบพร้อมๆ กันอีกแนะ แอบเสียบไฟอ๊ะป่าว แต่พอเห็นมันเคลื่อนที่ได้ประกอบกับคนเรือเค้าขับชิดๆ ให้ดูบางต้น ค่อยหายสงสัย (ทิป-ตอนเลือกเรือเอาเรือแบบนั่งแถวละ 2 คนดีกว่า ถ้าเรือใหญ่กว่านี้คนกลางจะเสีย ‘รมณ์ได้) 

สรุปนะ คนที่จะปลื้ม อัมพวา น่าจะเป็นคนที่ชอบช้อปและชิมของอร่อยแปลกๆ เก๋ๆ ไทยทำไทยใช้ ของโบราณที่หากินยาก ไม่เกี่ยงผู้คนจอแจ อากาศร้อน เพราะยังไงมันก็คือตลาดดีๆนี่เอง คนที่ enjoy บรรยากาศแบบเก่าโบราณริมน้ำแต่คลาสสิค โรแมนติคด้วยกิจกรรมดูหิ่งห้อย คนที่ชอบฟัง  เพลงคลาสสิคทั้งไทยเทศ  เพราะร้านดื่มกินที่นี่แนวนี้ทั้งนั้น เล่นสดด้วย อย่างร้านบ้านทองโบราณ เป็นอาทิ เพลงพวกนี้บางทีพอฟังทำให้อารมณ์เย็นขึ้นได้อย่างไม่น่าเชื่อจริงๆ นะ  คนที่ชอบอากาศดีๆ ที่นี่เก๋มากกับการตักบาตรพระพายเรือ แต่พวกเราพลาดกันไปเนื่องจากพระงานเข้าที่วัด เลยออกมาพายเรือบิณฑบาตรบ่ได้  ว่าแต่ไม่น่าเชื่อว่าเรา skip อัมพวามาได้ยังไงนานขนาดนี้ถึงเพิ่งจะได้ไปนะ! จังซี๊มันต้องถอนซะละม๊างง 

ด้วยความสนับสนุนของ office ทำให้เราได้มาเกลือกกลิ้งกันที่ วีรันดา รีสอร์ท แอนด์ สปา (Veranda Resort and Spa) ฮิป รีสอร์ทที่แรกของหัวหิน แนวโมเดิร์น ร่วมสมัย เราว่าห้องนอนที่นี่โดดเด่นที่ห้องน้ำ เนื่องจากประตูเค้าทำมาแบบบานพับไม้ใหญ่ๆ ที่สามารถเลื่อนออกไปจนสุดได้ จะเห็นจากรูปว่าข้างหลังนางแบบที่นอนบนเตียงจะมีอ่างอาบน้ำอยู่นั่นอ่ะค่ะ แต่ไม่มีใครได้ใช้บริการเลย เพราะกิจกรรมไปอยู่นอกห้องซะเยอะ ตรงระเบียงก็มีที่นั่งเล่นให้ด้วย แต่ด้วยความร้อนทำให้ไม่อยากจะออกมาเท่าไร ที่แขวนผ้าเช็ดตัวเค้าใช้บันไดไม้แบบที่เราอยากได้ตอนไปเดิน JJ ด้วยแฮะ เพราะมันเก๋ดี

ที่นี่ติดทะเลเลยค่ะ แถมสระว่ายน้ำยังกว้างมากเห็นวิวทะเลด้วย น่าว่ายมั่กๆ เสียแต่ว่าวันนั้นความเป็นผู้หญิงไม่อำนวยเลยอดเลย ทั้งๆ ที่อุตส่าห์เตรียม 2 พีชไปนุ่งแข่งกะฝรั่งนะเนี่ย! มีบาร์ให้สั่งเครื่องดื่มมาดริ๊งโก้ๆ รับลมทะเลอีกตะหาก บรรยากาศดีจิงๆ

มาเดินเล่นที่หาดของรีสอร์ท เนื่องจากความกลัวดำมีอิทธิพลเหนืออื่นใด ชุดเดินชายหาดเลยออกมาแสนจะเรียบร้อย อิอิ เออ หัวหินนี่ขาดไม่ได้เลยเนอะที่ต้องมีม้าให้ขี่ริมทะเล จะเห็นจาก background ของเรา สันนิษฐานว่าเป็นแหล่งตากอากาศของคน hiso ทำให้ต้องมีม้ามาให้ขี่ด้วย (เกี่ยวกันเนอะ)

ตกกลางคืน ผีเสื้อราตรีอย่างเราต้องไม่พลาด Night Market ของหัวหินแน่นอน มีทั้งอาหารทะเลสดๆ ของใช้ เครื่องประดับให้ช้อปเพียบ นังมดมาเสร็จร้านขายของที่ระลึก ที่เก็บร่มเค้าเก๋มั่กๆ ทำเป็นขวดลวดลายสวยงามดี ยังมีเสื้อ กระเป๋า สมุดน่ารักๆ ทั้งนั้น ตบท้ายที่มะม่วงหลาก dip หอบเอากลับมากินที่โรงแรมให้เหม็นกะปิกันไปข้างนึง ป้ายมะม่วงแรดเค้าสุดๆ อ่ะ – -”

มาถึงหัวหิน ห้ามพลาดมาเยือน สถานีรถไฟหัวหิน นะ จะรู้สึกว่าอยู่ในสมัยปริศนา-ท่านชายพจน์ กันเลยทีเดียว สีสันสดใส แต่ยังคงสถาปัตยกรรมแบบเก่า ตู้ไปรษณ๊ย์เค้าก็เป็นเอกลักษณ์ พวกชอบถ่ายรูปอ่ะน่าจะเห็นแล้วกรี๊ด

ก่อนกลับแวะมาชิมเค้กอร่อยๆ ที่ บ้านใกล้วัง เป็นร้านเค้กริมทะเลบรรยากาศดี เท่าที่สังเกตลูกค้าในร้านนี่มันเด็กเทพทั้งนั้นเรยนี่หน่า ลองเค้กช็อคโกแล็ตไป ก็งั้นๆ อ่ะนะ แต่ทำไมแป๊บเดียวมันเกลี้ยงฉาดไม่รุ อิอิ  แล้วเราก็แวะซื้อของฝากที่ร้านแม่เก็บ ก่อนจะเดินทางกลับกัน (แล้วเหรอเนี่ยยยยย)

อันเนื่องมาจากเห็นหม่อมแม่อยากไปดูภูเก็ตแฟนตาซีมานานแล้วด้วย ที่บ้านมดก็ชอบไปเที่ยวทะเล พวกเราเลยจัดให้หนึ่งดอก ทริปนี้เลยเป็นทริปเบาๆ ชิวๆ แบบพาผู้ใหญ่เที่ยว พักที่ เซ็นทารา กะรน (Centara Karon Resort) แต่ปีที่เราไปเนี่ยเป็นวันเดียวกันกับที่เครื่อง 12go ตกที่ภูเก็ตพอดิบพอดี (เรื่องดองเค็มนิดนึง) พอเดินทางถึงโรงแรมเลยมีอันต้องรับโทรศัพท์กันจ้าละหวั่น ว่าเราไปกะสายการบินยี่ห้อไหนกันแน่ ถึงที่หมายปลอดภัยดีหรือเปล่า flight ที่ไปลงเดินทางถึงก่อนเกิดเหตุชั่วโมงกว่าๆ แถมคนละสายการบิน ยังเล่นเอาอดระทึกขวัญไปด้วยมิได้

มาเข้าเรื่องดีก่า ทำไมพักที่นี่ ? ก็ให้บังเอิญว่าไปได้ราคามาถูกดี อาจจะเป็นช่วงหน้าฝนด้วย และเค้าว่าที่หาดกะรนนี้ เดินออกมาเตร็ดเตร่หาอะไรกินง่าย เราเลยตกลงจองที่นี่ โรงแรมด้านนอกดูเชยไปหน่อย แต่ข้างในตกแต่งสวยดีดูเดิ้นๆ (ขัดแย้งกับข้างนอกนะเนี่ย) ทั้ง lobby และที่ห้องพัก facilities ก็ครบครัน เสียแต่ว่าไม่ติดหาด เพราะอยู่ในซอย ต้องเดินออกมานึดนึง แต่รวมๆ แล้วใช้ได้นะคะ ถ้าไม่สนใจว่าต้องติดทะเล ก็เป็นตัวเลือกที่ดู hiso ในราคายาจก.. อืมม ราคากันเองดีกว่า 555+ ถ้าไปถูกช่วง

ออกมาเล่นน้ำทะเลที่ หาดกะรน ที่เราเลือกพัก เดินจากโรงแรมออกมาในระยะไม่น่าเกิน 100 เมตร คลื่นค่อนข้างแรงทีเดียวนะเนี่ย น่าจะเพราะเป็นช่วงเดือนกันยายน หาดทรายอาจสู้กระบี่ไม่ได้ แต่น้ำทะเลยังสีฟ้าสวยสไตล์ฝั่งอันดามัน  ดาราหน้ากล้องก็จะเป็นเด็กๆ อย่างพวกเราอย่างไม่ต้องสงสัย สาระพัดท่าจะ create กันขึ้นมา

เสน่ห์ของภูเก็ตอีกอย่างคือสถาปัตยกรรมสวยงามเก่าแก่เป็นร้อยๆ ปีของตึกในตัวเมืองนี่แหล่ะ ที่เค้าเรียกกันว่า ชิโน-โปรตุกีส (Sino-Protuguese) เนื่องจากเป็นการผสมผสานระหว่างจีนกับโปรตุเกส เพราะชาวจีนเข้ามาทำธุรกิจที่นี่เยอะและโปรตุเกสเป็นฝรั่งชาติแรกที่เข้ามาภูเก็ต สามารถเดินหรือขับรถชมเมืองเพลินๆ ได้ไม่รู้เบื่อเลย ดูเก่าแก่แต่ก็คลาสสิคสวยงาม หรือพวกโรงแรมอย่าง โรงแรมออน ออน โรงแรมแห่งแรกในภูเก็ต เคยใช้เป็นสถานที่ถ่ายทำหนังเรื่อง The Beach ด้วย ในรูปนี่เป็น ซอยรมณีย์ อันโด่งดังบนถนนถลาง อดีตของซอยนี้เคยเป็นแหล่งขายที่ดินของสาวงามจากมาเก๊า อิอิ

ส่วนของ ภูเก็ตแฟนตาซี มีเราไปกะแม่ 2 คน ที่เหลือขอบาย แต่เราคงต้องไป เพื่อไปตามความฝันของหม่อมแม่ – -” ก็เห็นดูสนุกสนานกับความอลังการของภูเก็ตแฟนตาซีสมใจอยู่ แต่เราเคยดู show แนวๆ นี้ที่อลังการของพัทยาแล้ว ก็เลยรู้สึกว่ามานก็ครือๆ กันอ่ะนะ แต่ยังไงซะ ก็คงเป็นอีกหนึ่งที่ที่ถ้ามาภูเก็ต ก็แวะมาหน่อยดีกว่าค่ะ เด๋วมันจะเสียใจ  

ที่อื่นๆ ที่น่าสนใจก็จะมี ไปนมัสการหลวงพ่อแช่มที่ วัดฉลอง (จิงๆ ยังมีวัดอีกเพียบเลย แต่วัดนี้ดังสุด) พิพิธภัณฑ์ตราไปรษณียากรภูเก็ต ตั้งอยู่ในที่ทำการไปรษณีย์ภูเก็ต สร้างมาตั้งแต่ปี 2475 เป็นอาคารชั้นเดียว ภายในจัดแสดงไปรษณียากรหลายยุคหลายสมัย แต่ตอนไปเค้าปิด เลยอดไปดูข้างในเลย ได้แต่โพส 16 action ข้างนอก

ตบท้ายกันที่อาหาร ข้างบนนี้เป็น ร้านอ่าวป่าหล่ายซีฟู้ด เป็นร้านขึ้นชื่อ ที่สั่งไปก็แนวๆ อาหารใต้ อร่อยขนาดว่าแม่นังมดอยากกลับมากินอีกกันเลยทีเดียว ที่ชอบก็จะมีใบเหลียงผัดหมูสับ หน้าตาอาจไม่สวยงาม แต่อร่อยดี เห็นบอกว่าเป็นผักของทางใต้ อีกอันที่แปลกคือ หน่อถั่วดองที่เป็นผักแกล้มอยู่กับน้ำพริกในรูป (ลักษณะคล้ายถั่วงอกแต่ขนาดใหญ่กว่าเยอะ) ภูเก็ตนี้มีอาหารขึ้นชื่อหลายอย่างกระจายไปตามที่ต่างๆ ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกอาหารจีน อย่าง หมี่ผัดฮกเกี้ยน ขนมจีนภูเก็ต โอเต๊าหรือก็คือหอยทอดนั่นเอง แต่ทริปนี้เราเลือกกินกันเป็นร้านๆ ไป เนื่องจากสมาชิกเป็นวัยเอ๊าะจัด (เอ๊าะโอ้ย) ไม่ได้ตะลอนไปชิมที่โน่นที่นี่มากนัก

ขากลับ จากเหตุเครื่องบินเพิ่งจะตกที่สนามบินภูเก็ต ทำให้สมาชิกหลายคนอดหวั่นใจอีตอนเครื่องจะขึ้นเพื่อเดินทางกลับกรุงเทพฯ มิได้ แต่ก็ผ่านมาอย่างราบรื่นดี ใครมีโอกาส (เงินถึง เวลาได้) ลองมาดูสิคะ ที่เดียวกันนี้ตอบโจทย์ทั้งธรรมชาติกับวัฒนธรรมอย่างลงตัวได้อย่างไม่น่าเชื่อ!

พอดีไปจิ๊ก กระทบไหล่เขา ปราบดา หยุ่น ของชาวบ้านมาอ่าน มีบทนึงพี่หยุ่นเค้าแต่งบท rap ดูๆ ไปก้อน่าจะเล่นไม่ยาก คันไม้คันมือขอบ่นบ้าชีวิตเป็นท่วงทำนองเด็ก rap โย่วดูบ้างดีก่า 

C’mon man ข้าวเม่า แม้นนน โย่วๆๆ

The other day I went to the office
Even though I felt like shit
Sometime I wish I were a witch
So that I could curse you bitch! 

On march 18th, my dog is dead
Anyway, she is 14 years old age
We used to be together just like mate
I will miss her so much as she’s da best!

I am crazy for Manchester United
They will win league trophy I bet
The football they play is magnificent I’ve ever met
But could you please help never again get red ?

You know I finished my bachelor’s in Math
Everytime I be with you I feel so glad
Such a long time I never felt with someone like that
So I can’t help missing you that bad
(So I can’t help missing you, ‘…’)

Roses are red violets are blue
Here I am but where are you ?
Roses are red violets are blue
When will I see you, I dun have a clue! 

มาแว้วแชมป์ที่ 2 ถึงจะเป็นถ้วยที่นินทากันว่าเป็นมิ๊กกี้เม้า คัพ และเป็นถ้วยที่เฟอร์กี้มักจะตัดทิ้งเป็นถ้วยแรกอย่างไม่ยี่หระต่อศักดิ์ศรีของมันเท่าไร สังเกตุได้จากการจัดตัวผู้เล่นที่มีแต่เด็ดๆ ทั้งน้านนน แต่โกลหน้าใหม่วัยเอ๊าะ Foster โชว์ฟอร์มได้ดีมีอนาคตจิงๆ หน้าตาก็ดูมั่นอกมั่นใจ ใช้ได้ๆ เซฟลูกโทษได้อีกตะหาก รวมๆ เกมส์ Man Utd เหมือนจะดีกว่า แต่ก็เล่นแบบอึดอัดๆ ยังไงไม่รุ ไม่ไหลลื่น จะได้ๆ ก็ไม่ได้ซะที เปิดติด ยิงติด เด๋วติดคน ชนเสา เฮ้ออ เหนื่อย แถมยังสิ้นสุดด้วยการดวลจุดโทษ ที่เป็นอะไรที่ไม่ชอบสุดๆ สงสารทีมที่แพ้อ่ะ โดยเฉพาะนักเตะที่ยิงไม่เข้า เหมือนเป็นตราบาปที่คงแอบโทษตัวเองไปตลอดชีวิต – -”

แต่ไม่น่าเชื่อเหมือนกันว่า Giggsy จะยิงลูกโทษเป็นคนแรก เพราะจิงๆ เค้าไม่ค่อยจะเป็นคนยิงจุดโทษเท่าไรนะ จนหลังๆ นี่เองที่เห็นโผล่มายิง เจ้าตัวเองยังเคยสารภาพในชีวประวัติตัวเองว่าป๊อด ไม่ค่อยอยากยิงจุดโทษ ขนาดมอง Cantona ยิงยังไม่ค่อยกล้าจะมอง ทำให้อดไม่ค่อยเชื่อมั่นพี่แกไม่ได้ ว่าแล้วก็เกือบไม่เข้าเหมือนกันนะนี่ แต่เอาเหอะ ยังดีกว่าเกือบเข้าอ่ะเนอะ 555+ ปีที่แล้วก็ยิงจุดโทษชนะเชลซี เป็นแชมป์ยูฟ่า แชมเปี้ยนส์ ลีก he ก็เป็นหนึ่งในคนยิงพาทีมชนะมาแร้วอ่ะนิ สงสัยความเก๋ามันช่วยได้จิงๆ ว่าไปแล้วไม่น่าเชื่อว่าจะได้ดู Giggsy เล่นมายาวนานถึง 15-16 ปีแล้วนะเนี่ย! ส่วน Scholes เองก็ยังโชว์ฟอร์มวางบอลแม่นๆ ได้สุโค่ยคั่กๆ เลยกลายเป็นว่าถึงมีดาวรุ่งลงเยอะ แต่ตัวเก๋าๆ เองก็เป็นหลักประคองทีมได้ดีจนสุดท้ายคว้าแชมป์มาได้เหมือนกัน

เมื่อวานก็เพิ่งดีใจกับ liverpool (ที่มิอาจทำคะแนนไล่จี้มาได้ อิอิ) วันนี้มาได้ถ้วยอีกหนึ่ง แหมมม ช่างเป็นสุดสัปดาห์ที่ happy สำหรับแฟนผีอย่างเราจิงๆ!!!  Glory Glory Man United As the Reds Go Marching On! On! On!

กรุงเทพนี่ก็เป็นเมืองที่มีอะไรที่ surprise หลายอย่างเนอะ นี่เป็นอีกหนึ่งตัวอย่างคลาสสิคที่เราต้องเจอบ่อยๆๆๆ จนอดเขียนถึงมิได้ ในรูปนี้คือรถจอดติดไฟเขียวแยกแถวบ้านที่ต้องผ่านมานทุกวันอ่ะนะ จากรูปจะเห็นไฟเขียวอยู่ลิบๆ แต่จะเห็นว่ารถจอดติดกันเป็นทางยาวชิมิ ทีนี้เหลือบตาลงมาข้างล่างอีกหน่อยจะพบตัวการของเรื่องนี้ ช่ายแล้ว มันคือรถไฟที่วิ่งผ่ามันกลางเมืองนั่นแหล่ะ เจอทีไรอดสบถออกมาเป็นภาษาปาปัวนิวกีนีไม่ได้ทุ๊กที แล้วก็อดจะนึกต่อไม่ได้ นี่มันวางผังเมืองกันยังไงนะเนี่ย หรือยังไงจะช่วยให้สัญญาณไฟมัน link กะรถไฟหน่อยได้มั๊ยฮึ คิดปายด๊ายย แยกนี้จึงเป็นแยกพิเศษที่รถวิ่งผ่านอาจต้องรอไป 2-3 ไฟเขียวกว่าจะได้ไปที จนเด๋วนี้ขำไปแระ ไอ้รอมันก็รอได้อ่ะนะ แต่อดรู้สึกว่ามันติ๊งต๊องไม่ได้ บางทีการสร้างอะไรที่ประณีต ลงรายละเอียดทุกขั้นตอน คงไม่ใช่ process ของประเทศกำลังพัฒนามั๊ง ?

สถานที่เกิดเหตุ : แยกเทอดดำริ ถนนประดิพัทธ์

อยากกินปีโป้ต้องอดทน

คาดว่าทุกคนคงเคยแกะปีโป้กินกันมามั่ง ? อย่างน้อยซักอันในชีวิตอ่ะนะ เคยคิดอย่างเรามั๊ย ครือ ชาวบ้านเนี่ยเค้ามีนวัตกรรมการแกะผลิตภัณฑ์ของตัวเองเปลี่ยนไปเรื่อยๆ เพื่อผู้บริโภคของตัวเองจะได้สะดวกสบายที่สุด อย่างบรรดาขนมของกูลิโกะ ตั้งแต่เด็กจำได้ว่ามันเปลี่ยนไปหลาย version แล้วจนล่าสุดดึงปรี้ดเดียว หรือผ้าอนามัยที่ดึงครั้งเดียวหลุดหมดไม่ว่าจะมีกี่ปีก หรือพวกเครื่องกระป๋องต่างๆ อันไหนแต่ก่อนไม่มีห่วงให้ดึง เด๋วนี้มีเกือบหมด คอนแท็คเลนส์ ยี่ห้อแกะยากๆ ก็เปลี่ยนหมด พอให้เราได้บ่นๆ ในใจซักปี 2 ปีว่าเมื่อไรยี่ห้อที่ใช้นี่มันจะแกะง่ายๆ แบบชาวบ้านมั่งน้อ 

แต่.. ปีโป้ ทำม๊ายยไม่เคยเปลี่ยน จะเห็นจากรูปชิมิ ว่าเด็กๆ ห่อยังไง ตอนนี้หยั่งงั้นเด๊ะ จะมีพลาสติกยื่นหรอมแหรมๆ ออกมาหน่อย หากคุณออกแรงกับมันผิดองศานิดเดียว เสร็จ! ขาดทันที ทีนี้ต้องหาวิธีแกะกินอย่างอื่นต่อไป เพราะทางเลือกที่จะแกะเยลลี่ที่เค้าเตรียมไว้ให้ คุณทำลายมันไปแล้ว พอดีเป็นคนชอบกินเยลลี่อ่ะ แล้วก็ชอบซื้อปีโป้มาตุนไว้ในตู้เย็น แต่ต้องประสบปัญหากับการแกะมันกินบ่อยเหลือเกิน ใครมีเทคนิคดีๆ เผื่อแผ่กันมั่งนะ ขอร้องงงงงงงง